سلام

جالب بود وتماشایی

اما اون اولاش همچین بگی نگی دل آدمای رئو.ف یه کم کباب میشه(روزه باشی ... سر کار هم نَری ... همه شَم که تو خونه باشی ... همه شَم که بیرون نَری ... همه ش که (...)

فوق ِ فوقش یه کتاب یا مجله بخونی یا آشپزخونه رو مرتب کنی و خونه رو تمیز کنی ، سر ِ جمع میشه ۲-۳ ساعت .

بقیه شُ چیکار کنی ؟ )

خب دیگه تو اوقات بی کاری هم خیلی کارا میشه کرد همینطور که شما اینکار رو انجام میدید ،من تو سن نوجوانی تو اوقاتی که شما بهش ااشاره کردید داستان می نوشتم مثلا وقتی روزه بود م وگرسنه دراین موارد می نوشتم هروقت خوشحال بودم داستانهای شاد هروقت غمین بودم ...غمگین می نوشتم ووو...بعضی وقتا که حس نوشتن نداشتم تلویزیونو باز می کردم رادیو رو خراب می کردم وآون آخرا چیزای خراب رو درست می کردم،یه تابستون که رفته بودم خونه باغ مادر بزرگ مادربزرگه دق کرده بود آخه رادیوش خراب بود تو ماه رمضون، خاله م میگفت اگه رادیوی مادر خراب بشه دق میکنه مریض میشه منم از ترس اینکه مادر بزرگمو مریض نبینم با هزار حقه رادیو رو تک زدم بردم کنار استخر زیر درخت سیب شکرو که خیلی پر بار بود واستتارخلاصه درد سرت ندم یه مدار رو که ازش سوخته بود با زرورق سیگار ترمیم کردم وقتی روشنش کردم ربنای شجریانو پخش میکرد!تا ته ولومشو باز کردمو باغرور بردم داخل ساختمانی که پراز صفا وخاطره بودوجلو اون ساختمان پراز درخت و گل و گوجه وخیار سبز وخیار چمبر وانواع سبزی......مادر بزرگ داشت نماز قضا می خوند اونقدر می خوند اونقدر می خوند تا نیم ساعت بعد از افطار دل ما از گشنگی از حال میرفت تو دلم هزارتا دشنام نثار مادر بزرگ میکردم ولی ازته دل دوسش داشتم حاضر نبودم یه ذره صدمه ببینه ولی اون عصر خیلی زود نمازشو تموم کرد درست بعد از اذانی که از رادیو پخش شدیادمه اون اذان باصدای موذن زاده اردبیلی بود که از همون وقت صداش برام شده یه خاطره معطر با بوی بنه اون افطار وافطاری.مادر بزرگ با ناباوری گفت : کی درستش کرد....تو !!؟چیزی نگفتم فقط لپامو باد کردم بعد منو گرفت تو بغلش نمیدونم چندتا ماچ چسبوند روی لبام وصورتم  حس میکردم با هر بوسه او چند سال بزرگتر می شم وعزیزتر(اون موقعها خیلی دوس داشتم بزرگ بشم اما حالا برعکس )بعد رادیوشو گرفت توبغلش هرچی موج بلد بود گرفت و ملاحظه کرد درست پخش میشه بعد گفت بهتر از قبلش هم شده شاید بخاطر دلگرمی من این حرفو زد وبعد گفت :بچم تو ادیسونی !!من میدونستم ادیسون برقو اختراع کرده اما نمی دونستم چقدر بزرگ ومهم بوده تا اکنون وبعدها فهمیدم که چقدر مادربزرگ من دست ودلوازبوده که هنوزم هست وایشالا سالهای سال باشد.

اگه دوباره نگی برم تو انجمن وبلاگ نویسا برا همین اینبار اینجابرات کامنت  نوشتم!

راستی یکی میگفت:وقت طلاست ویکی دیگر عصبانی شدو وگفت:غافل وقت یا همان زمان وسیله ای هست برای نزدیک شدن به معبود .

طاعات وعباداتتان قبول

درخصوص اندر احوالات من (1)